Niesamowita wydajność to zasługa bardzo silnego wiatru, który w weekend hulał na całym Półwyspie Iberyjskim. Hiszpanie zżymali się z powodu deszczu i chmur, ale w siedzibach koncernów energetycznych panowała euforia. – Jeszcze kilka lat temu nikt nie wierzył, że można tyle osiągnąć. Mówiono, że jeśli udział wiatraków w produkcji prądu przekroczy 14 proc., to sieć się rozsypie i dojdzie do blackoutu – mówił dziennikarzowi „El Pais” José Donoso, szef hiszpańskiego Związku Energetyki Wiatrowej.

Średnioroczny udział energii wiatrowej w bilansie energetycznym w Hiszpanii to ok 10%.

Źródło: wyborcza.biz

Energia wiatrowa odgrywa coraz większą rolę w światowym bilansie energetycznym. Decyduje o tym przede wszystkim rozwój dużych farm wiatrowych, których koszty należy liczyć w milionach euro a zainstalowane moce w megawatach. Równolegle rozwija się także rynek tzw. mikroturbin wiatrowym, dzięki którym przysłowiowy Kowalski może wnieść swój mały wkład w rozwój energetyki wiatrowej.

Małą, przydomową elektrownie wiatrową powinny charakteryzować następujące paramatry:

• prosta i niezawodną konstrukcja,
• niewielki rozmiar i masa,
• przystępna cena.

Silnik wiatrowy (rotor)

W dużych elektrowniach ze względu na wysoką sprawność stosuje się niemal wyłącznie konstrukcje o poziomej osi obrotu. Rotory takie mają największą sprawność, wymagają jednak zaawansowanych technologii (skomplikowany profil aerodynamiczny łopat, mechanizm kierunkowania gondoli pod wiatr, bardzo wytrzymały maszt). Dlatego w małych konstrukcjach (szczególnie amatorskich), gdzie koszty i prostota są ważniejsze niż wyśrubowana wydajność, popularne jest stosowanie wirników z osią pionową. Takie rozwiązanie ma szereg poważnych zalet:

• brak mechanizmu „kierowania na wiatr”
• nie wymaga wysokich, kłopotliwych w montażu wysokich masztów,
• mały hałas
• odporność na silny wiatr – charakterystyka aerodynamiczna nie pozwala na nadmierne „rozbieganie” się wirnika

Jednym z najpopularniejszych rotorów o pionowej osi obrotu jest tzw Savonius (silnik Savoniusa). Łatwo go zbudować metodą chałupniczą wykorzystując rozkrojoną na pół … blaszaną beczkę.

Przykład wirnika o pionowej osi obrotu – rotor Savoniusa;
a) budowa b) zasada działania

Indywidualnie czy zespołowo

Małe elektrownie wiatrowe mogą pracować w dwóch systemach:

• autonomicznym – wyprodukowana energia zasila wydzieloną sieć,
• zsynchronizowanym – elektrownia jest sprzęgnięta z publiczną siecią elektroenergetyczną.

Praca na obwód wydzielony. Mała turbina wiatrowa świetnie się nadaje do zasilania wydzielonego obwodu prądu stałego – np. instalacji oświetleniowej ogrodu. Aby zapewnić ciągłość zasilania i uniezależnić się od kaprysów pogody z turbiną sprzęgnięty jest zespół akumulatorów. Nowoczesne źródła światła (np. żarówki LED) charakteryzują się bardzo małym poborem energii – dzięki temu można użyć wiatraka już o mocy kilkuset watów. Aby zwiększyć niezawodność układ można wzbogacić dodatkowo o panel fotowoltaniczny, który będzie dodatkowo doładowywał akumulatory w słoneczne dni.

System autonomiczny jest dosyć prosty i tani w budowie ma jednak poważne wady. Głównym problemem wydają się być akumulatory. Są to urządzenia drogie o niezbyt długiej żywotności (kilka, maksymalnie 5 lat). W przypadku całkowitego rozładowania (o co nietrudno w przypadku kilkudniowej bezwietrznej pogody) akumulatory ulegają stopniowemu zasiarczeniu, co dodatkowo skraca ich żywotność. W przypadku długo utrzymującej się korzystnej pogody powstaje nadwyżka energii, która nie mieści się w akumulatorach, w związku z czym jest bezpowrotnie tracona.

Sensowna w polskich warunkach wydaje się instalacja w której prąd wytworzony w turbinie wykorzysta się do przygotowania ciepłej wody użytkowej. Jest to najtańsza i najprostsza forma wykorzystania energii wiatru. Zyskujemy:

• maksymalną sprawność – cała wyprowadzona moc zostanie zamieniona w ciepło,
• prostotę – wahania mocy czy częstotliwości nie mają większego znaczenia – grzałka nie jest wymagającym odbiornikiem

Jedna z najprostszych form wykorzystania energii wiatru – wspomaganie ogrzewania ciepłej wody użytkowej.

Pozostaje wykonanie bilansu ekonomicznego. Przykładowo na ogrzanie dobrze ocieplonego domu o powierzchni 120m rocznie potrzeba ok. 12 000 kWh (100 kWh rocznie ma 1m2). Przygotowanie ciepłej wody użytkowej dla 4 osobowej rodziny to dodatkowo 1600 kWh rocznie (źródło: mojaenergia.pl) W polskich warunkach szacuje się, że z turbiny o mocy 2 kW otrzymamy średnio 5 kWh dziennie – a więc niecałe 2000 kWh rocznie co stanowi 15% zapotrzebowania.

Praca na sieć sztywną. Na rynku dostępne są małe turbiny wyposażone w inwerter – urządzenie które reguluje napięcie i częstotliwość do poziomu umożliwiającego synchronizację elektrowni z siecią. Sieć spełnia w tym układzie rolę gigantycznego akumulatora, który zapewnia odbiór wyprodukowanej energii i pewność ciągłości zasilania w bezwietrzne dni. Aby przyłączyć do sieci urządzenie wytwórcze jakim jest wiatrak i zarabiać na wyprodukowanej energii należy podpisać stosowna umowę z lokalnym zakładem energetycznym. I tutaj zaczynają się schody i piętrzą dodatkowe koszty. Trzeba będzie wykonać odpowiednie przyłącze wiatraka do sieci z zaawansowaną automatyką dbającą o odpowiednie parametry energii produkowanej w elektrowni i umożliwiającą synchronizację z siecią. Nieuchronne jest też zderzenie z barierą biurokratyczną – niezbędna będzie koncesja na wytwarzanie energii, oraz zarejestrowanie działalności gospodarczej. Po podliczeniu dodatkowych kosztów szybko okazuje się przedsięwzięcie jest mocno nieopłacalne. Dlatego jasno trzeba sobie powiedzieć, że o dodatnim rachunku ekonomicznym możemy mówić przy turbinach o mocach zaczynających się od kilkuset kilowatów.

System hybrydowy – turbina wiatrowa wspomagana jest przez ogniwa fotowoltaiczne; kontroler dba o odpowiednie parametry jakościowe energii (napięcie, częstotliwość, ciągłość zasilania) i pozwala jej nadwyżkę oddawać do sieci.

Rozmiar ma znaczenie czyli test małych elektrowni

Low-Tech Magazine przeprowadził test małych turbin wiatrowych. W okresie marzec 2008 – marzec 2009 w Holandii zamontowano obok siebie 12 małych elektrowni. Średnia prędkość wiatru w tym okresie wyniosła 3,8 m/s – warunki wietrzne były więc porównywalne z występującymi w Polsce. Trzy wiatraki ze względu na awarię nie ukończyły testu – wyniki pozostałych w tabeli poniżej.

Małe elektrownie wiatrowe testowane przez Low-tech magazine

Test przeprowadzony w warunkach wietrznych podobnych jak w Polsce (średnia prędkość wiatru zawierająca się w granicach 2,5 – 4m/s) przyniósł dość przygnębiające wyniki. Okazało się że w przypadku małych turbin nie może być mowy o jakiejkolwiek opłacalności. Dość powiedzieć, że najlepszy obliczony czas zwrotu inwestycji (dla wiatraka SkyStream, przy założeniu że wyprodukowaną energię odkupi ZE w cenie 0,4zł/kWh ) wyniósł… 53 lata. Nad wynikami reszty urządzeń można litościwie opuścić zasłonę milczenia.

Czy zatem mała energetyka wiatrowa nie ma przyszłości? Niestety biorąc pod uwagę koszt zakupu elektrowni, bariery biurokratyczne i dosyć przeciętne warunki wiatrowe na większości obszaru kraju należy się spodziewać, że małe wiatraki jeszcze długo pozostaną domeną fascynatów i domorosłych konstruktorów.

Porównanie małych elektrownii wiatrowych – na podstawie danych z testu przeprowadzonego przez Low-tech magazine. Rezultaty testu odzierają ze złudzeń – nie ma mowy o żadniej rentowności. Produkcja energii w małych wiatrakach przy umiarkowanych warunkach wietrznych jest poprostu nieopłacalna. Kolejna ciekawa obserwacja – wielkość wyprodukowanej energii zależy w większym stopniu od średnicy śmigła niż mocy znamionowej podawanej przez producenta.

Płytki Bałtyk ma jedne z lepszych warunków w Europie do rozwijania energetyki wiatrowej. Najbardziej ambitne plany ma Polska Grupa Energetyczna, która do 2020 r. kosztem ok. 13,4 mld zł, planuje budowę morskich farm wiatrowych o mocy 1000 megawatów. To tyle, ile chce uzyskać Polska z elektrowni jądrowej w Ignalinie na Litwie.

Pierwszych elektrowni na Bałtyku można się spodziewać za 5 lat. Najbliższe otrzymania pozwoleń na budowę takich farm wiatrowych są Karpacka Mała Energetyka oraz dwie firmy z zagranicznym kapitałem: Wiatropol i Generpol. Każda z nich ma plany opiewające na ponad miliard złotych, ale czekają na wprowadzenie przepisów, ułatwiających inwestycje.

Koszt elektrowni morskiej o mocy 1 megawata jest szacowany na 3 mln euro. Takie farmy mają jednak wysoką efektywność i są przedsięwzięciem obliczonym na 25-30 lat działania.

Źródło: Rzeczpospolita

Co leży pod Legnicą?

W latach 50-tych, przy okazji poszukiwań i dokumentowania złóż miedzi pod Legnicą odkryto bardzo bogate złoża węgla brunatnego. Szacuje się je na ok. 15 mld ton. Obecnie w tym regionie istnieje największy w europie miedziowy kompleks górniczo-hutniczy (KGHM Polska Miedź) będący podstawą egzystencji dla 150 tys osób. Według prognoz wydobycie rudy miedzi zacznie się zmniejszać od około 2016 r., a wyraźny spadek tego wydobycia nastąpi po 2025 r. (źródło – ministerstwo gospodarki). Eksploatacja złóż węgla może być więc jedyną receptą na utrzymanie zatrudnienia w tym rejonie.

Największe złoża węgla brunatnego w Polsce.

Węgiel brunatny jest skałą osadową pochodzenia roślinnego nadającą się do użycia jako paliwo. Stanowi formą pośrednią między torfem i węglem kamiennym. Jego transport jest trudny i mało opłacalny ze względu na duże zawilgocenie i stosunkowo niską wartość opałową. Dlatego najczęściej wykorzystuje się go lokalnie – tzn. elektrownie buduje się blisko kopalni odkrywkowej. Węgiel i przykrywający go nakład są urabiane przez olbrzymie koparki kołowe, transportowane taśmociągami i usypywane na zwałowiskach przez zwałowarki. W Polsce zlokalizowanych jest szereg bogatych złóż węgla brunatnego (szacuje się je nawet na 150 mld ton). W sumie umożliwiają one utrzymanie obecnego poziomu wydobycia przez 512 lat (Jacek Balcewicz – Węgiel brunatny: Niedoceniany skarb). Za najbardziej atrakcyjne uznaje się złoże Legnickie. Jego zasoby przekraczają ponad dwukrotnie wszystkie obecnie eksploatowane w kraju. Spoczywający tam węgiel posiada wysoką wartość opałową – nawet 20% większą niż wydobywany w Bełchatowie.

Kopalnia węgla brunatnego i elektrownia „Bełchatów”, największa do tej pory elektrownia w Polsce; wytwarza rocznie ok 20% energii krajowej; (źródło: Wikipedia Commons)

Elektrownia węglowa czy atomowa?

W ostatnich latach coraz częściej mówi się o budowie w Polsce elektrowni atomowej. Mimo wielu zalet rozwiązanie to ma dość istotną wadę – nie posiadając odpowiedniego zaplecza naukowo-przemysłowego skazuje nas na kosztowny import urządzeń i technologii. Tymczasem wydobycie i wykorzystanie energetyczne węgla brunatnego jest doskonale opanowane przez rodzimy przemysł. Przykładem może być zagłębie górniczo-energetyczne w Bełchatowie (elektrownia o mocy prawie 4,5 GW i powiązana z nią kopalnia odkrywkowa). Wieloletnia eksploatacja złóż węgla brunatnego spowodowała wykształcenie się szerokiego zaplecza naukowego i przemysłowego. Maszyny produkowane w Polsce mają opinie bardzo nowoczesnych – nie ustępujących produktom najlepszych firm światowych. Dzięki temu budowa nowego zagłębia górniczo-energetycznego mogłaby się odbyć w oparciu o przemysł krajowy z korzyścią dla gospodarki narodowej.

Zwałowarka ZGOT-15400.120 – oddana do użytku w 2004 r. dla kopalni w Bełchatowie, jedna z największych i najnowocześniejszych maszyn tego typu na świecie. Wytwór polskiej myśli technicznej, uhonorowany nagrodą NOT I Stopnia – najbardziej prestiżową nagrodą w dziedzinie techniki w Polsce. Źródło: SKW – Biuro Projektowo Tehniczne

Węgiel brunatny ma dziś strategiczne znaczenie dla polskiej elektroenergetyki – ok 30% produkowanej w kraju energii elektrycznej pochodzi z elektrowni opalanych węglem brunatnym. I jest to energia tania – ok. 30% tańsza niż z węgla kamiennego. Dlatego zadziwiający jest fakt, że mimo udokumentowania złoża, przez dziesiątki lat nie zostało ono zabezpieczone. W rejonie tym rozwijała się zabudowa, wytyczono nawet przez nie drogę S3 na odcinku Lubin-Legnica. Na szczęście wkrótce może się to zmienić – w dokumencie Ministerstwa Gospodarki Polityka energetyczna Polski do 2025″ zapisano: „… przewidywany stały wzrost zapotrzebowania na energii elektrycznej powoduje, iż szczególnie istotnym zagadnieniem staje się zapewnienie wystarczającego potencjału wytwórczego tej energii, z odpowiednim wykorzystaniem krajowych źródeł energii pierwotnej. Szczególną rolę w tym zakresie będzie nadal odgrywał węgiel brunatny, najtańszy nośnik energii pierwotnej w kraju. Wiąże się to jednak z koniecznością udostępnienia nowych złóż tego węgla i budową nowych mocy w horyzoncie 2025 r.”

Ile to będzie kosztować?

Eksploatacja złoża Legnickiego wymagać będzie wielkich nakładów liczonych w miliardach złotych. Na brak potencjalnych inwestorów nie można jednak narzekać. Swojego zainteresowania nie ukrywa koncern miedziowy KGHM. Wystąpił do Unii Europejskiej o dotację na dopracowanie metody eksploatacji złożą, która nie niszczy środowiska naturalnego. Legnickimi złożami chciałby się także zająć największy producent prądu w kraju – Polska Grupa Energetyczna w skład której wchodzi holding BOT, dziś eksploatujący złoża węgla brunatnego pod Bełchatowem i Turowem. Do wyścigu włączył się też szwedzki koncern Vattenfall – za ok 5 mld euro chce postawić elektrownie o mocy 4GW. Na początku byłaby opalana węglem kamiennym, docelowo – węglem brunatnym z kopalni odkrywkowej.

Średni koszt 1GJ energii elektrycznej pochodzącej z różnych źródeł (źródło: dr Jacek ROBERT KASIŃSKI – Węgiel brunatny – czy w przyszłości podstawa bezpieczeństwa energetycznego państwa?)

Złoże Legnickie może przez długie lata stanowić podstawę bezpieczeństwa energetycznego Polski. Jego zagospodarowanie będzie procesem długotrwałym, więc decyzje inwestycyjne powinny zostać podjęte jak najprędzej. Szacuje się, że jeśli w bieżącym roku zostaną rozpoczęte prace studialne i projektowe, pierwszy węgiel z odkrywki do nowej elektrowni popłynie przenośnikami taśmowymi w 2020 r.

Planowe wydobycie węgla brunatnego w Polsce (na podstawie danych z artykułu – Projektowanie i budowa Kopalni Węgla Brunatnego „Legnica” – Jacek Libicki, Zdzisław Tarasiewicz).

Zagrożenia dla środowiska

Zagospodarowanie złoża Legnica będzie wiązało się z szeregiem uciążliwości i zagrożeń dla środowiska naturalnego.
Węgiel wydobywany będzie prawdopodobnie metodą okrywową. Oznacza to, że przyszła kopalnia zajmie ok. 3000 ha terenu. (wykop, zwałowisko, place zagospodarowania, przenośniki, drogi), co wiąże się z likwidacją okolicznych wsi i przesiedleniem ok 1,5 tys mieszkańców. Aby dostać się do pokładu surowca trzeba zdjąć wierzchnią, przeważnie kilkudziesięciometrową warstwę nakładu. W efekcie powstanie dziura w ziemi powierzchni ok. 700 ha i głębokości nawet 200 m. Na szczęście nowoczesne sposoby rekultywacji pozwalają po zakończeniu eksploatacji w znacznym stopniu przywrócić obszar kopalni środowisku naturalnemu.

Panorama kopalni odkrywkowej Garzweiler (Niemcy), źródło: wikipedia. Kopalnia odkrywkowa to w istocie gigantyczna dziura w ziemi o powierzchni setek hektarów. Urobek jest transportowany przenośnikami taśmowymi bezpośrednio do elektrowni – pozwala to zredukować koszty transportu.

Aby zabezpieczyć teren wykopu przed podtapianiem niezbędne będzie obniżenie poziomu wód gruntowych. Może to spowodować zanik lub obniżenie wydajności okolicznych studni i ujęć wody. Zanieczyszczenie powietrza ma być niemal całkowicie wyeliminowane dzięki budowie instalacji odsiarczania i odazotowania spalin. W związku z ostrymi limitami wielkim problemem będzie ograniczenie emisji dwutlenku węgla. Nieuniknione także się wydają protesty organizacji ekologicznych, tym bardziej bardziej że kopalnia będzie ingerowała w obszar częściowo włączony do programu Natura 2000.

Bagger-288 – niemiecka koparka kołowa używana w kopalniach odkrywkowych, prawdopodobnie największa maszyna tego typu na świecie, w drodze do wyrobiska (źródło: Wikipedia Commons)

Węgiel brunatny nie jest na pewno wymarzonym paliwem. Utrwala scentralizowany, kosztowny i ingerujący w środowisko model systemu elektroenergetycznego. Wobec słabości odnawialnych źródeł energii jest jednak jedyną szansą na samodzielne zaspokojenie energetycznych potrzeb kraju.

Bibliografia

• Projektowanie i budowa Kopalni Węgla Brunatnego „Legnica” – Jacek Libicki, Zdzisław Tarasiewicz,
• Wydobycie węgla brunatnego w Polsce – osiągnięcia i perspektywy – Z. Kasztelewicz, J. Klich, Stanisław Żuk,
• Węgiel brunatny: Niedoceniany skarb – Jacek Balcewicz,
• Stan górnictwa węgla brunatnego w Polsce w 2007 roku – Zbigniew Grudziński, Urszula Lorenz, Tadeusz Olkuski.

Ogrzewanie

Najwięcej energii w gospodarstwach domowych w Polscy pochłania ogrzewania. Jeżeli myślimy o oszczędzaniu powinniśmy w pierwszej kolejności zredukować zużycie energii na cele grzewcze. Najlepsze efekty przynosi ocieplenie budynku. Spółdzielnie mieszkaniowe, systematycznie poddają swoje bloki procesowi ocieplenia – mogą na ten cel uzyskać preferencyjne kredyty termomodernizacyjne dotowane przez państwo. Docieplenie budynku pozwala zaoszczędzić 20-30% energii. Opłaty za centralne ogrzewanie to średnio aż 60 procent opłat za mieszkanie.

Struktura zużycia energii w gospodarstwach domowych w 2002 r. w Polsce (na podstawie danych z Głównego Urzędu Statystycznego – „Efektywność wykorzystania energii w latach 1994 – 2004”)

Zadziwiająco wymierne efekty przyniesie też stosowanie się do kilku prostych rad:

• nie nagrzewaj nadmiernie – optymalna temperatura to 20°C – 21°C,
• na noc zasłaniaj okna (zasłonami, roletami), ograniczą uciekanie ciepła,
• nie dopuszczaj do wychłodzenia mieszkania, lepiej wietrzyć krótko ale intensywnie,
• stosuj automatykę sterującą pozwalającą redukować temperaturę w nocy i kiedy nikogo nie ma w domu.
• zwiększenie temperatury w pomieszczeniu o 1°C zwiększa zużycie energii o ok. 5 %, a więc pokochaj niską temperaturę…

Urządzenia elektryczne

O oszczędzaniu energii możemy pomyśleć już w momencie zakupu urządzenia AGD zwracając uwagę na jego energochłonność. Aby ułatwić klientom wybór Unia Europejska wymusiła umieszczanie specjalnych etykiet energetycznych na urządzeniach AGD i źródłach światła. Znajduje się na nich informacja o zużyciu energii i przyznana produktowi klasa energetyczna.

Struktura zużycia energii elektrycznej a) w gospodarstwach domowych, gdzie prąd wykorzystywany jest do ogrzewania pomieszczeń, ciepłej wody i gotowania posiłków, b) w gospodarstwie domowym, gdzie prąd zużywany jest jedynie do zasilania urządzeń AGD, RTV i osietlenia; na podstawie danych z mojaenergia.pl

Klasa energetyczna to skala określająca efektywność urządzenia – od litery A (dla najbardziej oszczędnych) do G (dla najmniej oszczędnych). Wyznacza się ją poprzez porównanie rocznego zużycia energii przez dane urządzenie do standardowego zużycia energii tego typu urządzeń. Czasami można spotkać także oznaczenie A+ a nawet A++ – oznaczają one jeszcze większą efektywność. Zazwyczaj urządzenia o wyższej klasie energetycznej są nieco droższe. Ich zakup można jednak potraktować jak inwestycje – wyższa cena zakupu zwróci się dzięki niższym rachunkom za energię

Roczne koszty energii zużywanej przez wybrane urządzenia AGD o różnej klasie energetycznej (na podstawie danych z: Jerzy Wojtulewicz, Arkadiusz Osicki, Sławomir Pasierb – Oszacowanie potencjału zmniejszenia zużycia energii elektrycznej w gospodarstwach domowych w Polsce).

Oszczędzanie energii nie kończy się na zakupie oszczędnego urządzenia. Równie ważne jest jego efektywne użytkowanie. Poniższe porady mogą się w tym względzie okazać pomocne.

Lodówka

• ustaw lodówkę w chłodnym miejscu – tzn. z dala od źródeł ciepła, takich jak grzejniki lub kuchenki, w miarę możliwości nie powinno padać na nią słońce,
• często rozmrażaj i myj lodówkę – gruba warstwa szronu zwiększa zużycie energii,
• nie wkładaj gorących produktów – poczekaj aż wystygną,
• otwieraj lodówkę tak krótko jak to możliwe.

Zmywarka

• uruchamiaj zmywarkę tylko gdy jest pełna,
• usuń resztki jedzenia z naczyń prze włożeniem do zmywarki,
• używaj programów oszczędnych.

Piekarnik i kuchenka

• dostosuj wielkość garnka do wielkości palnika/płyty – najlepiej żeby naczynie miało większą średnicę,
• podczas gotowania używaj przykrywek – gotowanie w zamkniętych naczyniach zmniejsza nawet o 30% zużycie energii,
• używaj garnków o gładkim, dobrze oczyszczonym dnie – brudne dno może zwiększyć zużycie energii nawet o 50 %.

Pralka

• uruchamiaj pranie kiedy pralka jest pełna,
• korzystaj z programów energooszczędnych,
• kupuj nowoczesne pralki – posiadają szereg funkcji i programów pozwalających oszczędzać energię, np. funkcje ważenia wsadu i doboru ilości wody do prania.

Oświetlenie

• wszędzie gdzie używasz światła przez dłuższy czas używaj nowoczesnych żarówek energooszczędnych – zużywają one pięciokrotnie mniej energii niż tradycyjne żarówki,
• stosuj kilka punktowych źródeł światła zamiast jednego o dużej mocy,
• jasny kolor ścian powoduje zmniejszenie zapotrzebowania na oświetlenie.

Nowoczesne świetlówki kompaktowe (fluorescencyjne) zużywają ok 5 razy mniej energii niż tradycyjne żarówki i są trwalsze. W Australii do 2010 roku zwykłe żarówki mają być całkowicie wycofane z sprzedaży. Jednak, o czym często zapominają ekolodzy, posiadają szereg poważnych wad – przede wszystkim zawierają rtęć – pierwiastek silnie toksyczny. Przy masowej produkcji nieunikniony jest więc problem utylizacji zużytych świetlówek.

Tryb Stand By

Większość dostępnych dzisiaj urządzeń audio/video (telewizory, monitory, zestawy stereo) po wyłączeniu przechodzi w tryb czuwania – tzw. tryb standby. Okazuje się, że urządzenie w takim stanie może pobierać znaczącą ilość energii – nawet kilkanaście Wat mocy. Szacuje się, że w przeciętnym gospodarstwie domowym w Polsce łączna moc trybu standby wynosi ok. 20W. Można się w związku z tym spodziewać większego rachunku za energię o 62 zł w skali roku (ceny z 2006 r. – źródło: Jerzy Wojtulewicz, Arkadiusz Osicki, Sławomir Pasierb – Oszacowanie potencjału zmniejszenia zużycia energii elektrycznej w gospodarstwach domowych w Polsce)

Uformowały się ok. 300 mln lat temu – jeszcze przed epoką dinozaurów – ze związków organicznych w wyniku zalegania przez kilkadziesiąt lub kilkaset milionów lat pod ziemią, gdzie były poddane wysokiemu ciśnieniu. Są surowcami nieodnawialnymi – naukowcy są podzieleni co do czasu na jaki wystarczą ludzkości – według różnych szacunków węgla starczy na ok 200 lat, ropy i gazu na ok 50. Obecnie opiera się na nich światowa gospodarka – i mimo intensywnych prac nad odnawialnymi źródłami energii wciąż nie ma dla nich alternatywy.

Węgiel

Skała osadowa powstała ze szczątków roślin, które bez dostępu powietrza uległy uwęgleniu. Obecnie jest najpowszechniej występującym paliwem. Niestety węgiel wydobywany w kopalniach zawiera zanieczyszczenia takie jak siarka i azot, które podczas spalania uwalniane są do atmosfery. Jest niekorzystne dla środowiska, gdyż te szkodliwe powracają na ziemię w formie tzw. kwaśnych deszczów. Innym niekorzystnym produktem spalania jest dwutlenek węgla. Powszechnie uważa się, że to właśnie emisja tego gazu jest odpowiedzialna za obserwowane ocieplenie klimatu.

Węgiel jest głównym paliwem dla elektrowni cieplnych, któe są największym konwencjonalnym źródłem energii elektrycznej. W ostatnich latach nastąpił znaczący postęp w technologii czystego spalania węgla, który umożliwia zatrzymanie w filtrach 99 % popiołów i 95 % siarki i azotu (http://www.fe.doe.gov/education/energylessons/coal/index.html)

Najwięksi producenci węgla kamiennego i brunatnego 2006r. Źródło: na podstawie danych z IEA

Polska posiada bogate złoża węgla brunatnego, wydobywanego w kopalniach odkrywkowych. Niestety, taka forma eksploatacji złoża pozostawia po sobie niemal księżycowy krajobraz. Zdjęcie: Kopalnia Węgla Brunatnego w Bełchatowie. Źródło: Wikipedia

Polska posiada bogate zasoby węgla. Dzięki temu jest on podstawowym surowcem energetycznym w Polsce. Ponad 90% energii elektrycznej wytwarzanej w Polsce pochodzi z elektrowni spalających węgiel kamienny lub brunatny. W okolicach Legnicy istnieją największe w Europie i prawdopodobnie na świecie złoża węgla brunatnego.

Ropa naftowa

Prawdopodobnie powstała wskutek beztlenowych procesów gnilnych ze szczątków roślin i zwierząt sprzed milionów lat, zachodzących pod wysokim ciśnieniem. Tak przynajmniej twierdzi większość naukowców, ale są też alternatywne teorie zakładające że złoża węglowodorów powstały już podczas narodzin naszej planety lub stale się tworzą pod wpływem reakcji zachodzących głęboko pod skorupą ziemską.

Najwięksi producenci ropy naftowej 2006r. Źródło: na podstawie danych z IEA

Ropa jest podstawowym paliwem dla transportu – paliwa wyprodukowane z ropy napędzają samochody (benzyna), ciężarówki, statki, pociągi (diesel), samoloty (nafta lotnicza). Z ropy wytwarza się też oleje niezbędne dla prawidłowej pracy silników, plastiki, lekarstwa, nawozy sztuczne.

Ropa jest surowcem o olbrzymim znaczeniu strategicznym. „To smutne, że z powodów politycznych nie można wprost mówić tego, co wszyscy wiedzą – że wojna w Iraku toczy się głównie o ropę” – pisał w swoich wspomnieniach były szef banku centralnego USA, Alan Greenspan. Zdjęcie – samoloty USAF nad płonącymi szybami naftowymi w Kuwejce 1991; źródło: www.af.mil

Gaz ziemny

Gaz pochodzenia organicznego – zbierający się w przestrzeniach skorupy ziemnej, często towarzyszący pokładom węgla lub ropy. Jego głównym składnikiem jest metan – łatwo palny gaz, który spalając się nie wydziela prawie zanieczyszczeń. W naturalnej postaci nie posiada zapachu, ale firmy gazowe dodają do niego aromaty zapachowe, aby łatwiej można było zauważyć ewentualne ulatnianie się. Ze względu na łatwość przesyłu rurociągami i czyste spalanie jest szeroko wykorzystywany w gospodarstwach domowych do ogrzewania i gotowania.

Najwięksi producenci gazu ziemnego 2006r. Źródło: na podstawie danych z IEA

Elektrownie cieplne

Mimo, że węgiel, ropa i gaz świetnie się nadają do wytwarzania elektryczności najszersze zastosowanie w tej dziedzinie znalazł węgiel. Energię z paliw kopalnych produkuje się w wielkich zakładach przemysłowych – elektrowniach cieplnych.

Najpopularniejszym paliwem w elektrowniach cieplnych jest węgiel kamienny lub brunatny. Węgiel kamienny jest najczęściej dowożony do elektrowni transportem kolejowym. Z uwagi na mniejszą kaloryczność węgla brunatnego transport kolejowy jest mało opłacalny, dlatego elektrownie na węgiel brunatny buduje się w bezpośrednim sąsiedztwie kopalni (np. elektrownia Bełchatów) – urobek jest przesyłany bezpośrednio do elektrowni systemami przenośników. Węgiel zanim trafi do kotła jest osuszany i mielony w młynach węglowych. Pył węglowy jest wdmuchiwany do kotła, gdzie ulega spaleniu.

Elektrownia Łaziska, jedna z największych w Polsce zużywa rocznie 2,7 mln ton węgla. Daje to średnio 123 wagony węgla dziennie!

Kocioł jest stale zasilany wodą, paliwem i powietrzem. Produktem głównym kotła jest para wodna o określonych parametrach, produktami ubocznymi, które należy usunąć, są spaliny, popiół i żużel. Kotły parowe wykorzystywane w elektrowniach wytwarzają parę przegrzaną (zwaną także parą suchą). Jest to para mająca temperaturę wyższą niż temperatura wrzenia cieczy. Przykładowo: w kotłach używanych w największej Polskiej elektrowni na węgiel kamienny w Kozienicach (model AP-1650, Fabryka Kotłów RAFAKO SA) para wylotowa ma temperaturę 540 C i ciśnienie 17.2 Mpa. Zastąpienie pary mokrej parą przegrzaną podniosło sprawność maszyn parowych i turbin. Przegrzana para przepływa rurociągiem do turbiny. Wykorzystana skrapla się, jest chłodzona i przepompowywana spowrotem do kotła.

W turbinie parowej energia cieplna pary wodnej jest przekształcana w energię mechaniczną. Składa się z elementu wirującego (wirnika) oraz kadłuba. Układ łopatkowy turbiny jest złożony z nieruchomych wieńców łopatkowych (tzw. wieńce kierownicze, związane z kadłubem) oraz wieńców wirujących związanych z wirnikiem. Para przy odpowiedniej prędkości napływa na łopatki turbiny. Powstaje moc mechaniczna, która jest przenoszona na wał maszyny.

Wirnik turbiny parowej jest sprzęgnięty z generatorem elektrycznym. Stosuje się najczęściej trójfazowe prądnice synchroniczne dużej mocy – od kilkunastu do kilkuset MW. W zależności od konstrukcji (liczby biegunów) wirnik wiruje z prędkością 1500 lub 3000 obr/min. Prędkość ta musi być stała w celu utrzymania stałej częstotliwości prądu (50Hz). Napięcie na wyjściu ze względu na ograniczenia izolacji nie przekracza 30 kV. Nie jest to dużo w porównaniu z napięciami przesyłanymi liniami przesyłowymi, gdzie osiągają poziom 400 kV. Moce generatorów sięgają 750 MVA. Energia elektryczna wytwarzana w elektrowni przekazywana jest do systemu elektroenergetycznego, skąd pobierana jest przez odbiorców.

Schemat budowy elektrowni cieplnej, źródło: FM.T. Westra, S. Kuyvenhoven – Energy powering your world

Z 1 kg uranu w reakcji rozszczepienia można uzyskać tyle energii, co ze spalenie 300 ton węgla

W latach 30 ubiegłego wieku naukowcy przeprowadzali eksperymenty polegające na bombardowaniu atomów uranu neutronami. Okazało się, że jądro uranu 235 po przechwyceniu neutronu staje się niestabilne co skutkuje jego rozpadem – powstają dwa lżejsze jądra, pewna liczba neutronów (średnio 2,5) oraz duża ilość energii. Neutrony te mogą wnikać do następnych jąder uranu uwalniając kolejne neutrony. Otworzyła się więc teoretyczna mozliwośc zainicjowania jądrowej reakcji łańcuchowej której skutkiem byłoby uwolnienie ogromnych ilości energii. W 1940 roku fizycy conajmniej 6 krajów pracowali już nad praktycznym wykorzystaniem tego odkrycia – głównie w celach wojskowych. Dwa lata później w Stanach Zjednoczonych dysponujących największym potencjałem naukowym (zaangażono wielu wybitnych fizyków – uchodźców z ogarniętej wojną europy) i przemysłowym ruszył projekt Manhattan. Jego celem była budowa bomby jądrowej. 6sierpnia 1945 amerykański bombowiec B29 zrzucił pierwszą bombę uranową na Hiroszimę wprowadzając świat w erę wykorzystania energii jądrowej.

Reakcja rozszczepienia ciężkiego jądra

Wraz z zakończeniem II wojny światowej energia jądrowa znalazła zastosowanie cywilne – naukowcy nauczyli się przeprowadzać kontrolowaną reakcję rozszczepienie w reaktorach atomowych. Ciepło uzyskane z reaktora służy do wytwarzania pary – która z kolei jest wykorzystywana analogicznie jak w innych elektrowniach cieplnych do napędzania turbozespołów (turbina + prądnica elektryczna). Pierwsza taka elektrownia została wybudowana w 1954 r. w Obnińsku w ZSRR. Wydawało się, że przyszłość energetyki jądrowej jest świetlana – w latach siedemdziesiątych uruchamiano kilkanaście reaktorów rocznie. Jednak dwie poważne awarię (Three Mile Island w 1979 r. oraz Czarnobyl w 1986 r.) spowodowały wątpliwości co do bezpieczeństwa elektrowni, wybuch światowej radiofobii wzrost poparcia dla organizacji proekologicznych (Greenpeace, partie polityczne „Zielonię). Rządy niektórych krajów Europy Zachodniej (Niemcy) podjęły deczyje o całkowitzm wycofaniu się z energetyki jądrowej. Obecnie na świecie pracuje około 400 elektrowni atomowych dostarczających 17% elektryczności zużywanej globalnie.

Producenci energii atomowej na świecie; źródło: na podstawie danych z IEA z 2005 r.

Z dzisiejszej perspektywy regres energetyki atomowej wydaje się nieuzasadniony. Doniesienia o setkach tysięcy ofiar katastrofy czarnobylskiej okazały się medialną histerią. Najnowszy raport „Forum Czarnobylskiego” (Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (MAEA), Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), Agencje ONZ oraz rządy Białorusi, Rosji i Ukrainy) liczbę ofiar śmiertelnych szacuje na 50, oraz dalsze 4 tysiące które jeszcze umrą w jej wyniku. Jeszcze bardziej sceptyczna w swoich osądach jest UNSCEAR (Komitet Naukowy ONZ ds. Skutków Promieniowania Atomowego) który liczbę ofiar szacuje na 31. W obliczu wyczerpujących się zasobów paliw kopalnych i ocieplenia klimatu w wyniku emisji dwutlenku węgla do atmosfery nowoczesna elektrownia atomowa stanowi źródło czystej (brak emisji CO2) i bezpiecznej energii.

Ruiny bloku nr 4 elektrowni w Czarnobylu po wybuchu reaktora 26 kwietnia 1986 r.

Budowa elektrowni Atomowej

Sercem każdej EJ jest reaktor, w którym ciepło uzyskuje się z kontrolowanej reakcji łańcuchowej rozszczepienia jąder atomów paliwa (np. uranu-235) przy udziale wodnego, grafitowego lub berylowego moderatora spowalniającego powstałe neutrony, dzięki czemu zwiększa się prawdopodobieństwo zainicjowania przez nie kolejnej reakcji rozszczepienia. Przebieg reakcji reguluje się przez wsuwanie lub wyciąganie z rdzenia (zawierającego paliwo jądrowe) tzw. prętów sterujących wykonanych z materiałów pochłaniających neutrony (izotopy boru lub kadmu). Przez rdzeń przepływa chłodziwo, które chłodząc rdzeń samo silnie nagrzewa się. Woda jest bardzo dobrym chłodziwem z uwagi na jej duże ciepło właściwe, ale musi być utrzymana pod dużym ciśnieniem dla uniknięcia wrzenia w temperaturze rzędu kilkuset stopni Celsjusza. Ciepło pobrane w reaktorze zostaje oddane w wymienniku ciepła wodzie obiegu wtórnego lub wodzie w wytwornicy pary, która zasila turbogenerator. Temperatura tej pary i jej ciśnienie muszą być odpowiednio wysokie, aby zapewnić wysoką sprawność turbiny. Po przejściu przez turbinę para jest chłodzona i skroplona wraca do wytwornicy pary.

Schemat budowy elektrowni atomowej z reaktorem wodnym ciśnieniowym

Paliwo

Paliwem dla większości elektrowni jądrowych jest Uran. Jest najcięższym pierwiastkiem występującym naturalnie na ziemi. Występują w nim głównie dwa izotopy: 238 U (ok 99,3%) i 235 U (ok 0,7%) mogący ulegać rozszczepieniu pod wpływem neutronów – a więc mogący być paliwem dla reaktora atomowego. Uran wydobywa się z rud uranowych, a następnie poddaje się go wzbogaceniu – obróbce zwiększającej zawartość izotopu 235 U. Światowe zasoby uranu szacowane są na około 3, 3 mln ton. W ostatnim okresie wydobywano około 40 tys. ton tego paliwa rocznie. Do potentatów w tej dziedzinie należą Kanada, Australia, Kazachstan oraz Rosja, które to kraje posiadają około 50 proc udokumentowanych światowych zasobów uranu.

Graniczną mocą jaką można uzyskać bezpośrednio z energii słonecznej na jednym metrze kwadratowym jest tzw. stała słoneczna, która wynosi średnio 1 367 W/m2 i jest mocą promieniowania słonecznego docierającą do zewnętrznej warstwy atmosfery. Część tej energii jest odbijana lub pochłaniana przez atmosferę, więc efektywnie wykorzystać przy powierzchni Ziemi możemy do 1000 W/m2.

Ludzie od wieków wykorzystywali słońce – np. starożytni Grecy potrafili rozniecić ogień za pomocą szklanej kuli wypełnionej wodą skupiającej promienie słoneczne. W 212 r.p.n.e. Archimedes miał rzekomo użyć wklęsłych luster do podpalenia drewnianych okrętów oblegających Syrakuzy. Prawdziwość tego podania wydaje się raczej wątpliwa, chociaż w 1973 roku grecka marynarka przeprowadziła doświadczenie potwierdzające działanie lustra Archimedesa; źródło

Paliwa kopalne takie jak ropa, węgiel tworzyły się przez miliony lat dzięki promieniowaniu słonecznemu. Nawet energia wiatrowa jest również pochodną energii słonecznej. Dzięki postępowi technologicznemu obecnie jesteśmy w stanie w coraz większym stopniu wykorzystywać energię która dociera do nas bezpośrednio ze słońca. A jest o co walczyć – w warunkach polskich w ciągu roku potencjał napromieniowania wynosi 1000 kWh/m2, co odpowiada energii jaką można uzyskać ze 100 litrów oleju napędowego.

Energię promieniowania słonecznego można wykorzystywać na dwa podstawowe sposoby:

• zamieniać ją bezpośrednio w energie elektryczną w ogniwach fotowoltanicznych (konwersja fotowoltaniczna),
• zamieniać ją w ciepło, które z kolei może być wykorzystane np. do ogrzewania wody użytkowej, lub w elektrowniach słonecznych do wytwarzanie energii elektrycznej.

Konwersja fotowoltaniczna

Konwersja fotowoltaniczna umożliwia bezpośrednią zamianę energii promieniowania słonecznego (światła) na prąd elektryczny. Zachodzi ona w fotoogniwach półprzewodnikowych. Do ich budowy wykorzystuje się najczęściej najczęściej: krzemu (Si), german (Ge) lub selen (Se). Wielkość napięcia i mocy uzyskiwanej z pojedynczego ogniwa nie jest imponująca – zazwyczaj 0,5 V – aby urządzenie było więc użyteczne ogniwa łączy się szeregowo w celu podwyższenia napięcia i równolegle w celu zwiększenia mocy. W ten sposób powstaje bateria słoneczna.

Krajem przodującym w świecie pod względem wykorzystania energii słonecznej są Niemcy. W ostatnich latach oddano do użytku szereg instalacji które można już określić mianem elektrowni słonecznych. Jedną z największych jest plantacja baterii fotowoltanicznych zlokalizowana w miejscowości Pocking w Bawarii kosztem 40 mln euro. Zajmuje powierzchnie 32 ha i osiąga moc 10MW. Twórca projektu Martin Bucher twierdzi, że oszczędzi on środowisku 10 tys ton zanieczyszczeń każdego roku jednocześnie zaopatrując w energię 3 tys. Gospodarstw domowych.

Największa na świecie podłączona do sieci elektrownia z ogniwami fotowoltanicznymi – widok z lotu ptaka (10 MW, 32 ha).
Źródło: http://www.martin-bucher.de

Ekologia ponad wszystko – teren zajmowany przez baterie słoneczne można wykorzystać do wypasu owiec.
Źródło: http://www.martin-bucher.de

Ogniwa fotowoltaniczne, mimo że nie mogą konkurować pod względem wydajności i ekonomiki z tradycyjnymi formami wytwarzania energii elektrycznej znalazły szereg zastosowań. Używa się ich powszechnie do zaopatrywania w prąd sztucznych satelitów i stacji kosmicznych. Na orbicie okołoziemskiej ogniwa są bardziej wydajne, gdyż promieniowanie słoneczne nie jest tam pochłaniane i rozpraszane przez atmosferę. Ogniwa nadają się też świetnie do zasilania odbiorników o bardzo małej mocy – np. kalkulatorów. Oczywiście zastosowań można znaleźć dużo więcej – zbudowano samochód zasilany energią słoneczną a nawet samolot (Solar Challenger – odbył udany lot przez kanał La Manche), jednak za sprawą ograniczeń technologicznych wynalazki te mogą być traktowane co najwyżej jako ciekawostki naukowe – energia słoneczna jeszcze długo nie będzie konkurencyjna w stosunku do tradycyjnych źródeł.

Konwersja fototermiczna

W większości współczesnych elektrowni ciepło uzyskane ze spalania paliw kopalnych (węgiel, gaz, paliwa rozszczepialne) wykorzystywane jest do wytworzenia pary, która z kolei napędza turbiny wprawiające w ruch prądnice elektryczne. Dlaczego więc w takim procesie nie zastosować innego źródła ciepła – skoncentrowanych promieni słonecznych? Okazuje się, że jest to możliwie – prototypowe instalacje już działają. Słoneczne elektrownie cieplne (thermal solar systems) są uważane za jedne z najbardziej perspektywicznych alternatywnych źródeł energii. Możemy wśród nich wyróżnić trzy koncepcje:

• układy paraboliczne (rynnowe),
• układy luster z silnikiem cieplnym (silnik Stirlinga),
• układy luster z centralną wieżą.

Układy paraboliczny

Zbudowane są w postaci długich rynien powlekanych wewnątrz srebrem bądź polerowanym aluminium. Wzdłuż rynny biegnie rurka wypełniona zazwyczaj olejem, na której skupiają się odbite promienie słoneczne. Umieszczona jest ona wewnątrz większej, próżniowej szklanej rury, celem ograniczenia strat ciepła. Olej podgrzewa się w ten sposób nawet do 400 ºC i jest używany do produkcji pary wodnej. Rynny ustawia się najczęściej wzdłuż osi północ południe, a wzdłuż osi wschód-zachód mają możliwość zmiany kąta nachylenia aby podążać za słońcem.

Technologia ta wydaje się najbardziej obiecująca – w porównaniu z innymi opartymi zarówno na konwersji fototermicznej i fotowoltanicznej oferuje najniższe koszty i najwyższe moce.

Rząd paneli parabolicznych z elektrowni Nevada Solar One

Widok na elektrownie Nevada Solar One (powierzchnia 360 tys m2, moc 64 MW, temperatura czynnikia roboczego: 390 stopni)

Układy z silnikiem Stirlinga

W 1816 roku szkocki duchowny opatentował ciekawy model silnika, który zamienia energię cieplną na mechaniczną ale bez procesu wewnętrznego spalania jak w tradycyjnym silniku spalinowym. Aby pracował należało tylko dostarczyć do niego ciepło z zewnątrz. Nie posiada wydechu, rozrządu – może więc pracować praktycznie bezgłośnie (dzięki tej zalecie znalazł praktyczne zastosowanie w szwedzkich okrętach podwodnych). Pod koniec ubiegłego wieku narodziła się koncepcja wykorzystania takiego silnika (zwanego silnikiem Stirlinga), gdzie źródłem ciepła były skupione przez układ luster promienie słoneczne. Silnik napędzał generator elektryczny, tworząc tym samym elektrownie. Szacuje się że przy średnim nasłonecznieniu 1000 W/m2 silnik o mocy 25 kW wymaga lustra o średnicy 10 m. Sprawnośc konwersji energii promieniowania słonecznego na elektryczną przy tej technologii może osiągać nawet 30%.

Zwierciadło słoneczne z silnikiem cieplnym (silnikiem Stirlinga) opracowane przez Stirling Energy Systems, Inc. oraz Sandia National Laboratories (USA) o mocy 25 kW. Koszt jego budowy wyniósł 150 000 dolarów, ale producenci zakładają, że przy produkcji seryjnej można go zredukować trzykrotnie. Źródło: http://www.sandia.gov

Kto wie, może za kilkadziesiąt lat w naszych gniazdkach popłynie prąd z takich farm słonecznych. Na dzień dzisiejszy to tylko wizja artystyczna. Źródło: http://www.sandia.gov

Układy luster z centralną wieżą

Instalacja taka pozwala uzyskiwać bardzo wysokie temperatury rzędu 3000 ºC. Ruchome lustra zajmujące dużą powierzchnie odbijają promienie słoneczne w jeden punkt – umieszczony na szczycie wieży piec. Wypełniony jest on substancją posiadającą dobre parametry gromadzenia ciepła (np. ciekły sód – metal o dużej pojemności cieplnej). Dzięki temu elektrownia może pracować przez kilka godzin także po zachodzie słońca. Dalszy proces technologiczny jest taki sam jak konwencjonalnej elektrowni – ciepło służy do wytworzenia pary wodnej.

Eksperymentalne elektrownie tego typu powstały min. w Kalifornii (1926 luster (heliostatów), moc 10MW) oraz w Hiszpanii (okolice Sevilli, 624 lustra, moc 11MW)

Pierwsza na świecie komercyjna elektrownia słoneczna w technologii z centralną wieżą PS 10 w Hiszpanii. Składa się z 624 luster, każde o powierzchni 120 m2. Odbiornik ciepła umieszczony na szczycie 100 metrowej wieży wytwarza parę o temp 250 stopni i ciśnieniu 40 bar. Szacuje się, że będzie generować ilość energii potrzebną dla 6000 gospodarstw i pozwoli na ograniczenie emisji CO2 o 18 tys. ton rocznie.
Źródło: http://www.solarpaces.org

Elektrownia PS 10 w czasie pracy. Źródło: http://www.solarpaces.org